PS2 vs Xbox vs GameCube: de ultieme koopgids voor de 6e generatie

Kiezen tussen de PS2 vs Xbox vs GameCube draait om meer dan alleen je favoriete jeugdgames uitkiezen; je moet ook rekening houden met verouderde hardware, regiolocks en compatibiliteit met moderne beeldschermen. Na het lezen van deze gids weet je precies op welke 6e generatie consoles je moet mikken, hoe je betrouwbare hardwarerevisies herkent en welk onderhoud nodig is om ze vandaag de dag soepel te laten draaien. De sprong naar 3D-gaming werd in dit tijdperk snel volwassen, maar de hardware zelf is inmiddels tientallen jaren oud en vraagt om specifieke zorg.

Hardwarerevisies: PS2 vs Xbox vs GameCube

Wanneer je in Europa en andere PAL-regio's retro consoles wilt kopen, bepaalt de specifieke hardwarerevisie hoeveel werk je eraan zult hebben. De PlayStation 2 is bijvoorbeeld grofweg verdeeld in de robuuste "Fat"-modellen (SCPH-30000- en SCPH-50000-serie) en de latere "Slim"-modellen (SCPH-70000- en SCPH-90000-serie). De Fat is ideaal voor het inbouwen van een harde schijf dankzij de expansion bay, waardoor je de optische drive helemaal kunt omzeilen. De Slim is daarentegen heerlijk compact, maar berucht om een ontwerpfout: de interne lintkabel van de laser kan loslaten en omhoog buigen, wat leidt tot diepe, perfect ronde krassen op je gamediscs.

Modellen van de originele Microsoft Xbox variëren van versie 1.0 tot 1.6b, en de vroege exemplaren hebben een fatale ontwerpfout. Revisies 1.0 tot en met 1.5 bevatten een defecte aerogel-klokcondensator die na verloop van tijd bijtend zuur over het moederbord lekt. Dit vreet de printsporen weg en sloopt de console als je hem niet verwijdert. Latere 1.6-modellen losten dit probleem op, maar introduceerden lichte incompatibiliteiten met de video-encoder bij een handvol games.

Als we kijken naar GameCube-hardwarerevisies, hield Nintendo het relatief eenvoudig, al steekt één specifiek model er met kop en schouders bovenuit. Je moet echt zoeken naar het DOL-001-model, makkelijk te herkennen aan de aanwezigheid van zowel een Analogue AV-poort als een Digital AV-poort aan de achterkant. Nintendo verwijderde de Digital AV-poort stilletjes in de latere DOL-101-revisie om productiekosten te besparen, wat je opties voor videosignalen drastisch beperkt.

Naast de hardwarebehuizingen hebben PAL-regio's ook nog last van de historische erfenis van de 50Hz-televisiestandaard. Veel vroege titels op alle drie de platforms draaien in 50Hz interlaced video. Dit zorgt voor dikke zwarte balken aan de boven- en onderkant van het scherm, en gameplay die ongeveer 17 procent trager loopt dan bij de NTSC-tegenhangers. Bij het vergelijken van een PAL PS2 vs GameCube is het daarom verstandig om vóór aankoop te controleren of een game een 60Hz-schakelaar in het optiemenu heeft.

Video-uitvoeropties voor moderne beeldschermen

Om deze consoles aan te sluiten op een moderne flatscreen-tv heb je meer nodig dan een simpele composietkabel als je fatsoenlijk beeld wilt. Voor de GameCube blinkt het gewilde DOL-001-model hier echt in uit. De Digital AV-poort ondersteunt uitstekende plug-and-play HDMI-adapters zoals de Carby of de Retro-Bit Prism. Deze apparaten tappen direct het digitale videosignaal af dat oorspronkelijk bedoeld was voor Nintendo's officiële componentkabels, wat direct zorgt voor een haarscherp, lag-vrij 480p-beeld.

De originele Xbox ondersteunt van nature componentuitvoer, wat destijds een enorm verkoopargument was. Bij standaard PAL-systemen zijn de progressive scan-resoluties (480p en 720p) echter vergrendeld in het dashboard. Om deze HD-resoluties te ontgrendelen, moet je de console softmodden en de interne videoregio omzetten van PAL naar NTSC. Eenmaal ontgrendeld levert de Xbox een van de scherpste beelden van deze hele generatie.

De PlayStation 2 vormt de grootste uitdaging op moderne schermen. Hoewel hoogwaardige componentkabels voor retro consoles goedkoop en overal verkrijgbaar zijn, staat de interne video-uitvoer van de console bekend als vrij zacht en wazig. Bovendien zit het overgrote deel van de PAL PS2-bibliotheek vast op een 50i-signaal (interlaced). Moderne televisies hebben grote moeite om dit signaal netjes te de-interlacen, wat resulteert in een wazig, flikkerend beeld met merkbare input lag. Voor het beste resultaat stuur je de PS2-componentkabels door een dedicated gaming-upscaler, zoals een RetroTINK 5X of RetroTINK 4K, die het de-interlacen perfect afhandelt zonder vertraging toe te voegen.

Optische drives en de realiteit van onderhoud

De harde realiteit van deze apparaten is dat hun optische drives simpelweg opraken. Sony's PS2 vertrouwt op lasers uit de KHS-400-serie, die regelmatig doorbranden of ontregeld raken. In plaats van eindeloos goedkope imitatie-lasers te blijven vervangen, is het installeren van Free McBoot op een memory card de beste manier van behoud. Met deze exploit kun je gameback-ups direct inladen vanaf een interne SATA harde schijf (op Fat-modellen) of via een SMB-netwerkverbinding (op Slim-modellen), waardoor je de optische drive helemaal niet meer nodig hebt.

Goed onderhoud van de originele Xbox is net zo cruciaal, want de dvd-drives van Thomson, Philips en Samsung vallen momenteel bij bosjes om. Omdat de Xbox de harde schijf met een unieke sleutel koppelt aan het moederbord, kun je bij een kapotte dvd-drive de benodigde software niet meer opstarten om een stervende harde schijf te vervangen. De console softmodden, de EEPROM-sleutel back-uppen en de stokoude IDE-schijf vervangen door een moderne SATA-schijf via een adapter is daarom essentieel. Doe dit vooral vóórdat de discdrive er definitief mee ophoudt.

De optische drives van Nintendo's GameCube zijn over het algemeen het meest betrouwbaar van het stel, dankzij de uitstekende bouwkwaliteit van de Matsushita-disclezer. Toch kunnen ook deze verouderde lasers uiteindelijk moeite krijgen met het lezen van discs, vooral bij titels die beide lagen van de mini-dvd gebruiken. Meestal volstaat een simpele aanpassing van de potentiometer op het driveboard om de elektrische weerstand te verlagen en de laser een lichte powerboost te geven.