Historycznie europejski standard PAL działał w 50Hz, co sprawiało, że gry były często nieoptymalnie zoptymalizowane i działały o 17,5% wolniej niż ich odpowiedniki NTSC 60Hz. Wymuszenie wyświetlania obrazu z tych gier 50Hz na nowoczesnych telewizorach 60Hz rodzi poważne problemy z frame pacingiem. Niedopasowanie to sprawia, że emulator nierównomiernie duplikuje klatki, powodując ciągłe, irytujące szarpanie obrazu przy ruchach kamery i w dynamicznych scenach akcji.

Decyzja ta popsuła wrażenia z kilku kluczowych gier na tej mikrokonsoli. Tekken 3 i Grand Theft Auto, które mocno opierają się na wyczuciu czasu i dynamice, sprawiają wrażenie ociężałych i mało responsywnych w porównaniu z oryginalnymi wydaniami NTSC. Poniżej znajduje się pełne zestawienie kodów regionalnych użytych w fabrycznie zainstalowanych grach w wydaniu zachodnim, ze wskazaniem tytułów cierpiących na ten problem z płynnością.

Surowa emulacja i konfiguracja PCSX ReARMed

Zamiast stworzyć autorski emulator, jak zrobiło to Nintendo w przypadku SNES Classic, Sony sięgnęło po otwartoźródłowy emulator PCSX ReARMed. Choć jest to bardzo sprawny program na układach opartych na architekturze ARM, Sony skonfigurowało go fabrycznie w fatalny sposób. Problemy z emulacją na PS Classic rzuciły się w oczy entuzjastom od razu, głównie przez brak jakiegokolwiek dopracowania generowanego obrazu.

Fabryczny interfejs jest całkowicie pozbawiony nowoczesnych udogodnień, do których przywykli gracze retro. Brakuje filtrów scanlines symulujących obraz z kineskopowego telewizora CRT, ozdobnych ramek wypełniających czarne pasy na ekranach panoramicznych czy zaawansowanych opcji proporcji obrazu. Użytkownik otrzymuje po prostu surowy, niefiltrowany pikseloaz, który bezlitośnie uwypukla poszarpane krawędzie wczesnych trójwymiarowych wielokątów.

Co gorsza, bazowa emulacja cierpi na zauważalny input lag oraz desynchronizację dźwięku. Efekty dźwiękowe w Ridge Racer Type 4 potrafią spóźniać się o ułamek sekundy względem wydarzeń na ekranie, całkowicie psując immersję. Brak optymalizacji sprawił, że uruchomienie oryginalnych płyt na prawdziwym PlayStation 1 lub kompatybilnym wstecznie PlayStation 3 zapewniało nieporównywalnie lepsze wrażenia.

• Sformatuj kompatybilny pendrive USB 2.0 do systemu plików FAT32 i nadaj mu etykietę "SONY".
• Wypakuj pobrane oprogramowanie AutoBleem bezpośrednio do katalogu głównego pamięci USB.
• Wgraj swoje legalnie pozyskane pliki gier BIN/CUE do wskazanego folderu "Games".
• Podłącz pamięć USB do portu drugiego kontrolera i włącz konsolę, aby uruchomić nowy interfejs.

Korzyści z tego procesu są ogromne. Modyfikacja pozwala dodać całą bibliotekę PS1, podmienić gorsze wersje PAL 50Hz na wydania NTSC 60Hz oraz włączyć renderowanie w wysokiej rozdzielczości, które wygładza modele 3D. Project Eris instaluje nawet zmodyfikowany kernel, który odblokowuje obsługę OTG (On-The-Go) w tylnym porcie zasilania micro-USB. Dzięki temu przednie porty kontrolerów pozostają wolne, umożliwiając jednoczesną grę dwóm osobom bez konieczności rezygnacji z jednego gniazda na rzecz pendrive'a.

Czy warto kupić PlayStation Classic do kolekcji?

Biorąc pod uwagę nieudany debiut i późniejsze drastyczne wyprzedaże w sklepach, rynek wtórny tej mikrokonsoli jest wciąż bardzo aktywny. Kompletny egzemplarz w pudełku (CIB) osiąga dziś rozsądne ceny wraz z rosnącym popytem na retro, podczas gdy same konsole bez opakowania są bardzo tanim sposobem na rozpoczęcie przygody z klasycznymi grami.

W porównaniu z budową własnego emulatora opartego na Raspberry Pi, PS Classic ma wyraźne zalety dla kolekcjonerów fizycznego sprzętu. Choć Pi może oferować nieco wyższą czystą moc obliczeniową dla nowszych generacji konsol, brakuje mu oficjalnego, nostalgicznego wyglądu miniaturowej obudowy od Sony. Widok małego, idealnie odwzorowanego PlayStation na szafce RTV ma w sobie niezaprzeczalny urok, któremu zwykła plastikowa obudowa po prostu nie dorówna.

Ostatecznie sprzęt ten bez wątpienia poniósł porażkę jako gotowe urządzenie typu plug-and-play w momencie premiery w 2018 roku. Jeśli jednak poświęcisz dwadzieścia minut na konfigurację oprogramowania, zamieni się w rewelacyjny, dedykowany kombajn do emulacji 32-bitowych klasyków, w pełni zasługujący na miejsce w Twoim kąciku gracza.

FAQ

Czy można dodać więcej gier do PlayStation Classic?

Tak, korzystając z narzędzi do soft-moddingu, takich jak AutoBleem lub Project Eris PS1 na pamięci USB, możesz łatwo dodać całą bibliotekę gier z PS1 bez otwierania konsoli i bez utraty gwarancji.

Czy PlayStation Classic ma kontrolery DualShock?

Nie, w zestawie znajdują się dwa klasyczne kontrolery cyfrowe, które nie posiadają gałek analogowych ani funkcji wibracji.

Dlaczego Tekken 3 działa tak wolno na PlayStation Classic?

Sony zastosowało europejską wersję PAL 50Hz gry Tekken 3, która działa o 17,5% wolniej niż wersja NTSC 60Hz. Powoduje to zauważalne opóźnienia i szarpanie animacji na współczesnych telewizorach 60Hz.

Czy do PS Classic dołączony jest zasilacz sieciowy?

Nie, konsola zawiera w zestawie wyłącznie kabel micro-USB, co oznacza, że do bezpiecznego i stabilnego działania konieczne jest użycie własnej ładowarki USB 5V/1A.

Podsumowanie

Porażka PlayStation Classic to podręcznikowy przykład tego, jak nietrafiony dobór gier i pośpieszna implementacja techniczna mogą zepsuć fantastyczny pomysł na sprzęt. Niezrozumiałe zastosowanie powolnych ROM-ów 50Hz i ubogie opcje emulacji zniechęciły w dniu premiery najbardziej oddanych graczy. Mimo to, dzięki zaangażowanej społeczności moderskiej, odbiór konsoli zmienił się na przestrzeni lat o 180 stopni. Za sprawą zwykłego pendrive'a to niedoskonałe urządzenie staje się potężną platformą do odkrywania epoki 32 bitów. Jeśli szukasz zadbanego egzemplarza w pudełku do własnych modyfikacji, sprawdź naszą aktualną ofertę w RetroBroker – znajdziesz u nas w pełni przetestowane mikrokonsolki. Choć start miała wyboisty, dziś stanowi świetny dodatek do każdego salonu.